Interview: pensionado Huub Stevens (63) wil nog altijd winnen

Foto: De Limburger/Ermindo Armino

Na zijn hartproblemen leeft Huub Stevens (63) als een pensionado, maar het vuur is nog lang niet gedoofd. Zelfs zijn kleindochter laat hij niet winnen. "Omgaan met teleurstellingen, dat maakt je sterker." Over de uitgestoken hand die Roda JC negeert en het clublied van Schalke 04 als laatste houvast naar het einde.

U bent nu een jaar gestopt als trainer vanwege hartritmestoornissen. Hoe is het met uw gezondheid?
"Goed. Als ik mijn medicijnen neem, is er niets aan de hand. Maar een club trainen, dat wil ik niet meer. Niet dat ik bang ben voor een hartaanval of zo, maar ik wil het risico gewoon niet meer nemen. Ik wil niet meer elke dag op het veld staan."

Toch lijkt het vuur nog te branden. U stond open voor een rol als bondscoach, u bent gepolst door Hans van Breukelen, technisch manager van de KNVB?
"Van meet af aan heeft Van Breukelen het eerlijk gespeeld. Hij zou eerst gaan praten met Henk ten Cate en vervolgens met Dick Advocaat. 'Als dat niets wordt, kan het zijn dat ik bij jou terecht kom’, zei Hans. Toen heb ik mijn voorwaarden genoemd: alleen voor de kwalificatie en met een door mij te kiezen assistent. Maar Hans is met Advocaat rond gekomen. Prima toch? Een goede keuze, ook al zijn sommige spelers daar niet blij mee. Dan zeg ik: zet dat allemaal opzij voor dat éne doel. Kwalificatie voor het WK. Dat wordt moeilijk genoeg."

Hans van Breukelen is overspoeld door bijtende kritiek. Terecht?
"Nee. De media spelen puur op de man. Ik kan me niet voorstellen dat hij Ten Cate een toezegging zou hebben gedaan, nog voor het gesprek met Advocaat. Dat heeft hij bij mij ook niet gedaan. Ik vond het alleen jammer dat mijn naam al in de pers was gekomen nog voordat Van Breukelen de uiteindelijke keuze had gemaakt. Ik heb  aan Hans gevraagd hoe dat kon, want ik heb dat niet naar buiten gebracht. Toen zei hij dat hij mijn naam had genoemd in de gesprekken met Ten Cate en Advocaat. Dat is misschien naïef, maar het is niet kwaad bedoeld. Zo is Hans niet."

"Als ik een spelletje speel met mijn kleinkinderen, dan laat ik ze niet winnen."

Het lijkt moeilijk voor te stellen dat u met pensioen gaat. U bent altijd een winnaar geweest.
"Als ik een spelletje speel met mijn kleinkinderen, dan laat ik ze niet winnen. Soms verwen ik ze, maar ik zorg er ook voor dat ze om kunnen gaan met teleurstellingen. Die heb ik als kind ook ervaren en dat heeft me sterker gemaakt. Mijn oudste kleindochter is acht jaar, die begint al een klein beetje vals te spelen. Dat vind ik schitterend. Dan zeg ik wel dat ik het gezien heb. Dat ze dat weet. Toch probeert ze het, omdat ze wil winnen. En dat moet ook, je moet willen winnen. Opa heeft het met die instelling ver geschopt."

Uw eigen kinderen, Maikel en Laura, zijn voornamelijk door uw vrouw Toos opgevoed. U was er bijna nooit. Is dat de tol die een sportman moet betalen?
"Mijn dochter had er problemen mee dat ik er weinig was. Mijn zoon niet, die heeft een fantastische tijd gehad toen wij in Duitsland zaten. Mijn vrouw, mijn dochter en ik woonden in Berlijn en hij had het rijk alleen hier. Hij heeft sneller verwerkt dat ik er zelden was. Mijn dochter had het daar veel moeilijker mee. En als ik dan thuis was, dan was er frictie. Iedereen moest zich toch steeds weer aanpassen. Ik was de stoorzender, hun leven marcheerde ook zonder mij. In Berlijn heeft mijn dochter haar draai gevonden. Daar heeft ze geleerd op eigen benen te staan."

 

Lees het complete artikel in de krant van vandaag.

Al abonnee? klik hier om naar de digitale krant te gaan.

Nog geen abonnee en verder lezen?
Probeer de digitale krant dan 4 weken gratis!

Probeer nu

 
Door Roel Wiche en Hans Straus