Bruidegom die in rolstoel zit, kan dankzij robot lopen op trouwdag

"Het allermooiste moment? Het moment waarop ik mijn vrouw rechtopstaand kon kussen. Even voelde ik mij weer als voor mijn ongeval."

Al elf jaar zit Christophe Van Looy (37) uit het Belgische Olen in een rolstoel na een motorcrossongeval. Maar toen hij dit weekend trouwde, stapte hij de feestzaal binnen. Tot ontroering van de zaal vol stomverbaasde genodigden. Zijn bruid Wendy Versweyvelt (39) wist wél wat er zou gebeuren. Maar ook zij kon de tranen niet bedwingen.

Staprobot
"Ik ben mijn kinesist Kris ongelooflijk dankbaar. Hij heeft kunnen ­regelen dat ik op mijn trouwdag kon stappen. Door de staprobot van To Walk Again, waarmee ik elke vrijdag een uur ga oefenen, uitzonderlijk een dagje uit te lenen. Normaal verlaat dat skelet nooit het ziekenhuis, daarvoor is het veel te duur. Maar voor jou regelen we dat, zei Kris." Al was het maar voor een uur, genoeg om een ceremonie te doen in de feestzaal. Want veel langer met de robot lopen, is zwaar. 

En dus kon Christophe vrijdag tijdens zijn trouwfeest een entree ­maken die alle aanwezigen met verstomming zou slaan. Iedereen, behalve zijn bruid, want zij wist wat er zou gebeuren. En toch stond ze vlak voor de deuren zouden openzwaaien te sterven van de zenuwen. Omdat het zo’n speciaal moment zou zijn. “Maar ook omdat we hadden gewed. Zou hij stappend de zaal inkomen, dan zou ik moeten zingen. En dat is zowat het ergste wat iemand mij kan aandoen.” Ze lacht.

Speciaal moment
Toen hij binnenkwam, was de stress meteen vervlogen. “Ik ben opzij gegaan. Het was zijn moment de gloire, waarvan ik hem ten volle wilde laten genieten. Het was zo’n speciaal moment. Alleen al om te zien hoe Christophe straalde. Als ik hem in het ziekenhuis zie stappen, is hij heel ­geconcentreerd omdat hij zijn best moet doen om zijn evenwicht te ­bewaren. Maar vrijdag had hij daar geen moeite mee. Hij was voortdurend aan het lachen.”

Elf jaar niet zien wandelen
Natuurlijk was hij zenuwachtig, zegt hij. “Al elf jaar hadden mijn vrienden en familie me niet meer zien wandelen. Het leek me dus het ideale ­moment om alle mensen die ik graag zie te tonen dat ik het toch weer kan. Ook al was ik bang dat het fout zou gaan. Toen ik binnen wandelde, hoorde ik iedereen wauw roepen. Alle honderdtwintig man in de zaal stond op van zijn stoel en begon voor mij te applaudisseren. We hadden de gasten op voorhand wel verwittigd dat ze hun zakdoek moesten meebrengen, maar ze gingen ervan uit dat het voor Les Lacs du Connemara was. Niet dus. En maar goed dat ze hem bij zich hadden. Ze hebben hem allemaal nodig gehad om hun tranen te drogen.”

De kus
Dat hij zijn eigen familie en vrienden nog eens vanop ooghoogte kon aankijken, was bijzonder. Maar dat hij op zijn trouwdag zijn vrouw rechtstaand kon kussen, maakte de ervaring helemaal af. “Dat was helemaal anders dan wanneer ik in mijn rolstoel zit. Ik voelde me even weer als vroeger.” Als andere mannen en vrouwen, zo beschrijft Wendy het. Voor het eerst, want ze leerden elkaar pas kennen na het ongeval van Christophe. De ­rolstoel was er – wat haar betreft – ­altijd al. “Voor het eerst elkaar kunnen kussen en een knuffel geven buik aan buik, dat was een overweldigend ­moment.”

Amai, zo groot
Gistermiddag was het koppel aan het bijkomen van de bijzonderste dag in hun
leven en pakten ze hun koffers in om op huwelijksreis te vertrekken. Christophe droomt er al hardop van nóg beter te worden. “Ik geef de hoop niet op ooit zonder skelet te kunnen wandelen, ook al hangt dat af van de wetenschap. Ik wil mijn beste beentje voorzetten. En dat gaat ­natuurlijk ­alleen maar als ik rechtsta” zegt hij lachend. 

Al hoeft hij voor Wendy niet te ­kunnen stappen om hem graag te zien. “Het was zelfs even schrikken toen ik de eerste keer zag hoe groot Christophe was, toen hij met de robot stapte. Maar of hij nu 1,30 meter of 1,80 meter is, maakt voor mij niet uit. Ik zie hem even graag.”

Door Silke Remmery