Eten en drinken

Lekker Top-100: Limburgse restaurants in een dip?

Afbeelding: Fotolia

Beluga is net als vorig jaar het hoogst genoteerde Limburgse restaurant in de Lekker top-100. In de oudste en belangrijkste restaurantgids van ons land is Beluga terug te vinden op plek 5. Beluga is ook meteen het enige Limburgse restaurant in de top 10.

Lees het nieuws over de Lekker Top-10 op 1Limburg.nl.

Hieronder een eerder verschenen artikel uit De Limburger over de dip in de Limburgse restaurantwereld naar aanleiding van de uitreiking van de Michelinsterren in 2015. 

 


Koks hongeren naar opkikker 

(7 december 2015)

Het is inmiddels al vijf jaar geleden dat een Limburgse kok een Michelinster won. Edwin Soumang van restaurant One in Roermond viel die eer te beurt met zijn partner Bethany DeLong.

Sindsdien heeft Limburg enkel sterren ingeleverd: in 2012 Le Coin des Bons Enfants in Maastricht en in 2014 Toine Hermsen in Maastricht en De Leuf in Ubachsberg, hoewel dit laatste verlies was toe te schrijven aan het plotselinge overlijden van patron cuisinier Paul van de Bunt, die zijn restaurant in 2007 nog naar twee sterren had gekookt. Het is hoe dan ook een hard gelag voor een provincie die jarenlang een succesvol verzamelaar van sterren was en zich afficheert als de meest bourgondische van het land.

De Zeeuwen hebben het voordeel dat ze in Belgen smulpapen als buren hebben en veel badtoeristen op bezoek krijgen.


Wat zijn de oorzaken van deze zware dip in de Limburgse restaurantsector? „De economische crisis”, roepen koks in koor. De crisis heeft zeker velen zwaar getroffen. Maar opvallend is wel dat een provincie als Zeeland wél sterren won, terwijl de Zeeuwen toch niet bekend staan als verwoede restaurantbezoekers. En zou Zeeland geen crisis hebben gekend? ‘Ja, maar de Zeeuwen hebben het voordeel dat ze in Belgen smulpapen als buren hebben en veel badtoeristen op bezoek krijgen’, luidt het verweer van de Limburgse koks. Een argument dat geen hout snijdt, omdat Limburg die Belgen en toeristen simpelweg ook heeft. Weg dus met dit ‘economische crisis-argument’. Wat wél hout snijdt, is het argument dat Limburgse restaurants zwaar hebben geleden onder het instorten van de zakelijke markt, het vertrek van bedrijven uit Limburg en het verplaatsen van veel directies naar locaties buiten Limburg. „De economie trekt wel aan, maar het swingt in Limburg nog altijd niet”, zegt René Brienen, die nu vooral door bedrijven wordt ingehuurd om in hun bedrijfskeuken te koken. „Dat vinden ze goedkoper dan mijn restaurant bezoeken.”

Voor de jonge garde is een Michelinster geen bekroning voor hun culinair kunnen.


Maar koks moeten ook naar zichzelf kijken. Dat doen sommigen ook. „We zijn conservatiever geworden, een dagje ouder ook”, zegt een kok. En de jonge garde breekt maar niet door. „Velen hebben geen trek om voor het hoogste te gaan. Voor hen is een Michelinster geen bekroning voor hun culinair kunnen.” Hun doel is een hoge notering via de Tripadvisor, niet een ster in de Guide Michelin. Het schort bij Limburgse koks aan lef en innovatievermogen, stelt Hans van Wolde vast. „Ze verklaarden me voor gek toen ik mijn formule aanpaste. Ik zou meteen mijn tweede ster kwijtraken, werd er gefluisterd. Mooi niet. Ik heb mijn kosten teruggebracht, de beleving in Beluga vergroot, zonder in te leveren op de kwaliteit van mijn gerechten.” Meer durf loont. Edwin Soumang bewees het met zijn kompaan Jan Marrees van Bretelli in Weert. Tegen alle verwachtingen in kaapten de Midden-Limburgers de organisatie van het internationale congres van de Jeunes Restaurateurs d’Europe weg voor de neus van de gedoodverfde kandidaat Maastricht. Met bravoure werd een origineel congres voor zo’n driehonderd jonge koks georganiseerd. Roermond stond in één klap op de culinaire kaart van Europa. „Dat huzarenstukje en het Outletcentrum leverens ons veel buitenlandse gasten op”, verzekert Soumang. 

Ze verklaarden me voor gek toen ik mijn formule aanpaste. Ik zou meteen mijn tweede ster kwijtraken, werd er gefluisterd.


Toch moet Limburg simpelweg meer gas geven. Met name de provincie zou meer geld beschikbaar moeten stellen voor de branding van culinair Limburg. Samen met koks, onderwijs en bedrijfsleven zouden producten, bereidingen en marketinginstrumenten scherp tegen het licht moeten worden gehouden en zou een marsroute moeten worden uitgezet naar een opgefriste ‘Limburg Cuisine’. Voorbeeld: het concept van de ‘Nordic Cuisine’, dat van Kopenhagen de hotspot van de moderne keuken maakte. Maar ook Michelin moet veranderen. Nu kijken de keurmeesters vooral naar het bord. Er zou meer waardering moeten komen voor koks die van grote betekenis zijn voor het culturele leven in hun stad, voor koks die voor leven in de brouwerij zorgen, niet enkel achter hun fornuis, maar ook in hun stad.

Hans van Wolde, Edwin Soumang en René Brienen - om er maar een paar te noemen - doen meer voor hun stad en streek dan een potje koken. Ze zorgen voor reuring, ze verrijken hun stad. Een ster toekennen voor een naar Franse maatstaven gekookt bord en gedekte tafel, is te beperkt. 

Door Ray Simoen