Blog: pijn, jeuk en bloed tijdens laatste dag Vierdaagse

Aan alles komt een einde. Dus ook aan de Vierdaagse, de laatste dag van deze fantastische tocht! Voor de één afzien en eens, maar nooit meer, voor de ander het ‘Vierdaagsevirus’, en dus een vaste prik ieder jaar weer. De route is ook dit keer in het zuiden van Nijmegen. Tot Overasselt lopen de meeste parcoursen gelijk, alleen ik sloeg met de 50 km af naar Grave en Gassel. Daar ontmoeten we bij Beers weer de andere groepen lopers, de 40-km-lopers en soldaten.

Ik word aangesproken door een oudere vrouw wat ik met de camera al allemaal heb vastgelegd. Heeft u even? vraag ik lachend aan de loopster. De bossen in, het weiland over, de lange dijk overgegaan, bruggen bewandeld, dorpjes in, dorpjes uit. En dan heb ik nog geen eens over de toffe mensen die ik ben tegengekomen! Ga jij dan ook naar de feesten ’s avonds? vraagt ze. Was het maar zo’n feest mevrouw. Dat mis ik misschien dan toch wel: de leuke feesten die er s’ nachts worden gevierd. Tot nu toe werd ik iedere ochtend opgewacht door jonge gasten met net een slokje teveel op, maar wel op een gezellige manier. In een boog word je iedere ochtend onthaald met waves. Kom op hè! Je kunt het, je bent er bijna wordt er geroepen bij de start. En dan moet je dus nog 50 kilometer…

Feesten
Maar die jonge mensen die ’s nachts hebben doorgehaald, terwijl ik in mijn bed lig, wisselen wij als lopers af. Maar of ik dat feest in de nacht echt mis? Ik denk het niet. Op ieder moment van het jaar kun je wel feesten, iedere zaterdag is er in het café in mijn woonplaats Amersfoort wel wat te vieren. Maar hier wordt er overdag ook gewoon gefeest. Anders dan alle andere feestjes, maar het is net sportief carnaval. Ondertussen loop ik nog steeds met de oudere vrouw, die ook gewoon de 50 kilometer stug doorloopt, rechtstreeks naar Cuijk, na een lus te hebben gemaakt via Vianen. Via de pontonbrug loop ik over de St. Annastraat, deze week traditioneel omgedoopt tot Via Gladiola.

Pijn, jeuk en bloed
Mijn moeder, vader, zus en oma zitten op tribuneplek 7. Al klappend en juichend word ik onthaald, terwijl een hele stoet militairen achter mij met hun zware bepakking lopen. Respect daarvoor! Mijn voeten zaten onder de blaren, mijn scheenbeen deed zeer en was helemaal op. Maar ondanks dat is het me toch gelukt en heb ik doorgelopen met pijn, jeuk en bloed. Maarja, pijn is fijn, jeuk is leuk en bloed is goed. Ook respect voor alle andere deelnemers: of het nou dertig, veertig of vijftig kilometer is. Respect voor al die wandelaars, maar ook al die toeschouwers die ons op stonden te wachten, de pijnen deden verdwijnen en ons gladiolen onder de arm duwden. Respect voor al die vrijwilligers, respect voor iedereen die er een feestje van maakte in Nijmegen.

Op naar Amersfoort!
Elke verandering is ooit begonnen met een mens die besloot zijn eigen weg te gaan staat op een bord naast de Wedren. Opgelucht haal ik me felbegeerde Vierdaagse-kruisje op, zoek ik mijn familie en vrienden weer op en kijk terug op een prachtige week. Ik verlaat Nijmegen met een goed gevoel, op naar Amersfoort!

Door Coen van den Braber

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Sluit je daarom ook aan en kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt. Juist in deze onzekere tijden.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen