Fit & Beauty

Dankzij tattoo is Ricks dochter elke dag bij hem

  • Rick Debie draagt zijn dochter elke dag bij zich dankzij de tattoo van haar naam.
Een panda op je kuit, het gezicht van opa op de schouder of Romeinse tekens op de borst. Tattoos zijn er in vele soorten. Maar wat is het verhaal achter dat lijfelijke kunstwerk? Lezers vertellen.

Nee, Rick Debie (62) kan het niet mooier maken dan het is. Het verhaal achter de tatoeage op de linkeronderarm van de Maastrichtenaar is allesbehalve vrolijk. Winnie lezen we. De naam is geflankeerd door twee rozen. "De lievelingsbloemen van mijn dochter”, legt Debie uit. Winnie is niet meer, zo veel is al snel duidelijk. Vandaag precies zeven jaar geleden nam ze een overdosis medicijnen en stapte uit het leven. Zo maar, opeens. "We hadden het niet zien aankomen”, zegt Debie. "Het ging juist zo goed met haar. Dachten wij. Ze had een vriend, woonde samen. En leek al die stemmen in haar hoofd - Winnie had een meervoudige persoonlijkheidsstoornis - tegenwicht te kunnen bieden.” Niet dus. 

Chaos
Het moet de vijfde suïcidepoging zijn geweest, vertelt Rick. En de eerste met succes, zegt hij zuur. Dormicum en citolapram had ze geslikt. "Veel te veel van die pillen. Haar vriend vond haar rond het middaguur op de bank. Te laat. Ze was al dood.” Debie verhaalt uitgebreid - en soms met betraande ogen - over het leven van z’n jongste dochter. Over de moeilijke puberteit "waarin soms geen land met haar te bezeilen was”. Over de verwondingen die ze zichzelf toebracht en de grapjes die ze daarover maakte: "Krassen, goed voor u....!” En over hulpverleners, die lang dachten dat ze borderline had. Wat dus niet klopte. "Het was dissociatieve identiteitsstoornis. Ze had wel twintig verschillende persoonlijkheden die zorgden voor chaos in haar hoofd.” 

Hoop
Rick Debie en zijn toenmalige vrouw Ingrid dachten dat het wel goed zou komen. Dat hun dochter via allerlei therapieën haar leven op de rails zou krijgen. Maar het was hopen tegen beter weten in. "Je kind te moeten verliezen is ondraaglijk. En wat er met je gebeurt als je kind zelf een eind aan het leven maakt, is niet te beschrijven. Die wond kan nooit meer geheeld worden.” Om zijn verdriet een plek te geven schreef Debie, docent aan muziekschool Kumulus in Maastricht, enkele jaren geleden de symfonie Medio Vita, die live werd uitgevoerd. En liet hij een tattoo zetten. "Ik voel daardoor mijn jongste dochter elke dag bij me. Ze is er!”

Ook je kunstwerk delen? Mail naar leef@delimburger.nl  

Door Rob Cobben