Fit & Beauty

Dankzij Facebook met de fiets weer terug naar de Meinweg

  • Het is prachtig fietsen in de Meinweg.
In deze rubriek gaan Michiel Goertzen en Ron Langenveld afwisselend op zoek naar verrassende fietsroutes in binnen- en buitenland. Vandaag: slingerend door de Meinweg.

Lekker gefietst?
Jazeker. Erg lekker gefietst zelfs.

Wat brengt je naar De Meinweg?
Facebook. Of eigenlijk een herinnering op Facebook. Je kent dat wel, zo’n bericht op je tijdlijn waarin Facebook je wijst op een gebeurtenis een paar jaar eerder. In 2016 reed ik voor deze rubriek een rondje door Midden-Limburg, zie ik op mijn tijdlijn. Ik maakte toen een foto in een sprookjesachtig mooi bos. Ik was vergeten hoe prachtig het was en besluit meteen om terug te gaan.

En dat valt niet tegen?
Nee, absoluut niet. Ik herken het dennenbos van twee jaar geleden onmiddellijk als ik er opnieuw doorheen rij. Al staan er minder bomen dan toen. De storm van twee weken geleden heeft zijn tol geëist, overal liggen geknakte stammen en afgewaaide takken.

Prima dat je terugkomt op plekken waar je eerder geweest bent, maar je hebt toch wel een nieuwe route gereden, mag ik hopen.
Uiteraard. Al ontkom je er niet aan sommige stukken dubbel te doen. Zoals dat sprookjesbos. Voor de rest veel nieuwe kilometers, maak je geen zorgen.

Begin eens bij het begin.
In Sint Odiliënberg, aan de rand van het dorp, vlakbij de Roer, ligt knooppunt 75. Daar stappen mijn fietsvriend en ik op voor een rondje dat dik vijftig kilometer zal meten. Oorspronkelijk heb ik iets meer gepland, maar de benen van mijn collega zeggen vlak voor het laatste lusje dat het genoeg is. En aangezien ik de kwaadste niet ben, laat ik drie knooppunten vallen. Het begin van de tocht is prima om warm te worden, door Melick naar het noorden. Na de oversteek met de provinciale weg N570 wordt het de moeite waard. De borden wijzen de weg het bos in. Even twijfelen we of we goed zitten. Dat delen onverhard zouden zijn, wisten we, maar dit karrenspoor is wel erg modderig. Voor de zekerheid checken we de plattegrond op een telefoon. We zitten goed, zo blijkt, naast het karrenspoor loopt een smal fietspad. Ook onverhard, maar prima te doen. Zeven kilometer lang slingeren we door het bos en we kijken onze ogen uit. Op een paar ruiters en wat wandelaars na is het hier heerlijk rustig. Maar vooral erg mooi. Dit deel van de route loopt over onverharde paden, maar laat je niet misleiden door de mountainbikers op de foto. Op een racefiets met stevige banden kun je hier prima uit de voeten. Misschien nu nog niet, maar straks, in het voorjaar en de zomer, op een harde en droge ondergrond, is dat een heel ander verhaal.

Belanden jullie nog op het asfalt?
Ja hoor, bij vakantiepark Elfenmeer rijden we weer de weg op. We klimmen zowaar een stukje omhoog - misschien is vals plat een betere beschrijving - en rijden precies tot aan de Duitse grens over de weg. Daarna wisselen asfalt en bosgrond elkaar in rap tempo af. Wat blijft is de schitterende omgeving en de perfect aangelegde knooppunten. Je komt op mooie plekken waar je nooit zou komen als je alleen de geasfalteerde weg neemt. En het wordt alleen maar mooier de komende maanden als de natuur ontwaakt. Mijn fietsvriend en ik zijn het roerend met elkaar eens: het is hier te gek fietsen. Het karakter van de tocht verandert iets als we de Effelder Waldsee naderen. Daar wippen we de grens over voor een paar Duitse kilometers. Het bos verdwijnt en we rijden door landbouwgebied naar Karken. Dan terug naar Nederland en via lange rechte wegen terug naar de auto. Een ietsiepietsie saai einde. Maar dat doet niks af aan het geheel. Een echte aanrader. 

Route  

- Start: kp 75, Hoofdstraat, Sint Odiliënberg.
- Afstand: 52 km
- Bewegwijzering: kp 75, 76, 14, 65, 66, 79, 56, 78, 80, 81, 95, 55, 70, 56, 57, richting 71, Duitsland, 25, 15, 14, richting 69, Nederland, 58, 59, 69, 68, 03, 74, 12, 75.
- Moeilijkheidsgraad: vlak, deels over onverharde paden.

Door Michiel Goertzen