Leef

'Ooit komen er vast ook pleisters voor ex-Facebookers'

Afbeelding: De Limburger/Stefan Koopmans

COLUMN - Het was de week waarin Facebook in Nederland dreigde leeg te lopen. Ver weg van allerziener Mark Zuckerberg en achter Arjen Lubach aan.

Mijn neef uit Geleen kondigde een paar dagen voor het collectieve vertrek op woensdagavond al aan dat hij ging stoppen, en vervolgens bleef hij dat herhalen, tot vlak voor zijn vertrek.  

Hij deed denken aan een roker die ex-roker wil worden. Eerder was hij al een keer gestopt met Facebook, schreef hij. Toen had hij het drie dagen volgehouden. Ooit komen er vast ook pleisters voor ex-Facebookers.

Ik was vooral benieuwd of ik Karen nu zou verliezen uit mijn leven. Karen is een vrouw die me al maanden lang iedere ochtend een bericht stuurt met alleen maar de tekst ‘Goede morgen’. Soms krijg ik ’s avonds ook een bericht. Dat bestaat uit één woord: ‘Goedenavond.’

Ik kijk wel eens dagen niet naar mijn Facebookberichten, en dan blijk ik aan het eind van zo’n week een heel rijtje dezelfde woorden onder elkaar hebben staan. “Goede morgen. Goede morgen. Goede morgen. Goede morgen. Goede morgen.” Vriendelijkheid op z’n dwingendst.

Na een paar weken werd ik toch wel nieuwsgierig naar Karen. Op haar eigen Facebook-stonden heel veel foto’s. Die had ze duidelijk zelf genomen. Helaas in een donkere kamer voor een gordijn waar het daglicht doorheen scheen, dus op iedere foto is Karen een silhouet, met zo te zien zwarte krullen.

Aan eigen teksten doet ze nauwelijks. Af en toe deelt ze een van de vele tegeltjesteksten die op Facebook populair zijn. “Met gevoelens hoor je niet te spelen,” en daaronder dan een foto van een zwaan, vliegend tegen een ondergaande zon.

Soms loop ik door de stad en denk ik dat ik haar zie. Vorige week had ik dat nog, toen er opeens een nieuwe zingende christen bij het station stond. Vrijwel de hele week staan in Amsterdam net voor het eerste stoplicht vanuit Centraal Station twee, soms drie christenen naast elkaar. Met borden waarop staat dat Jezus van ons houdt, en met liedjes over Zijn Koninkrijk.

Ze zien er altijd blij uit, en omdat ze zingen en iedereen er in een hoog tempo langs loopt, maken ze op de meeste mensen een vrolijke indruk. Hun stoplicht bleef ooit heel lang op rood staan, en toen ging ik eens goed luisteren naar wat ze nou eigenlijk precies zingen en roepen. Eén en al hel en verdoemenis, vooral tegen toeristen die naar de Wallen lijken te lopen. Vorige week stond er opeens één tussen die ik nooit had gezien, met lange zwarte krullen. Het schoot even door mijn hoofd. “Karen?”

Toch niet, denk ik. Maar misschien ook wel. Je weet het niet zeker: het kenmerk van ieder mysterie, ook het mysterie Karen.

De dag nadat al die mensen hadden gezegd Facebook te verlaten, opende ik mijn berichten. Karen was er nog. Ze had een berichtje gestuurd. “Goede morgen.”

 

 

Door Leon Verdonschot