Restaurantrecensies

Prima porties, maar tamme tapas in royaal Terlago

  • Sfeervol Terlago in Horst.
Wekelijks legt culinair verslaggever Ray Simoen een Limburgse eetgelegenheid op de grill. Brengt Terlago in Horst zijn smaakpapillen in vervoering? De porties zijn prima, nu de smaak van de tapas nog.

De zon heeft zijn beste oranje pak aangetrokken, in de lichtblauwe lucht liggen schapenwolken lamlendig te pitten. "Peedel, Pedelant, Pedelo”, hum ik. Verbaasd kijkt de gast op. "Dat zijn oude woorden voor de streek waar we heen gaan”, zeg ik.

Score 6,5 | Eten 6,5 | Bediening 6,5 | Ambiance 7,5 | Prijs 7 

"We gaan naar de Peel. Noeste werkers. Hebben eigenhandig met de schop hun land gevormd. Geschept en geschapen hebben ze hun eigen wereld. Prachtig toch?” De gast is niet onder de indruk. "Je wilt toch niet Jack Poels nadoen als de zingende Peelpoëet? Dat lukt nooit.”

De waarheid kan hard zijn, zeker als die door een vrouw wordt verteld. "Lef en fantasie hebben ze in de Peel. Ze droomden van de nieuwe wereld met vette worsten en dikke bekers bier. Maar de reis erheen was te duur. Daarom noemden ze hun op de wildernis veroverde grond America, Californië, Oostenrijk en Frankrijk. Mooi toch?” De gast wijst op een bord met Siberië erop. "En toen ze het warm kregen van het graven, droomden ze zeker van koel Siberië?” Even later zegt ze lachend. "Was maar een plagerijtje. Inderdaad knap van de Peelbewoners. Zonder dromen lukt niks.”

Vermaak

We rijden Horst binnen. De Kerkstraat, waar vroeger boeren, burgers en buitenlui stil doorheen trokken voor hun zondagse plicht, is nu een levendige straat met nieuwe offerblokken: winkels, lunchrooms en restaurants. Bar restaurant Terlago heeft een ruim terras met comfortabele stoelen. Het restaurant is in een L vorm gebouwd, met achterin een klein binnenterras. Vier lange hoge tafels voor groepen. Verder nog zo’n vijftien tafels en zitjes, ook in donker hout. De crèmekleurige stoelen, de grote potten met planten, een sierlijk bewerkte witte wand en de kleurrijke schilderijen zorgen voor een levendige sfeer.

"Dit is de droom van eigenaresse Yvonne Reijnders”, fluister ik. "Smaakvol”, vindt ook de gast. We gaan voor het menu van vijf gangen Spaans vermaak, terwijl op de achtergrond the Carpenters zingen. Vlot brengt de joviale serveerster Anouk de eerste gang: rundercarpaccio voor de gast en salade caprese voor mij. Op de vraag waar de naam Terlago vandaan komt moet ze het antwoord schuldig blijven. "Ik weet het niet. Komt wellicht omdat ik op school niet zo goed heb opgelet” , zegt ze lachend. "Heb wel veel lol gehad, maar ik zal het vragen voor u.”

Als we na de caprese salade ook vragen of de mozzarella uit de regio komt, kijkt ze verbaasd. Alsof ze wil zeggen: ‘Eet nu maar eens lekker je bord leeg, praatjes vullen geen gaatjes’. Dat doen we dan ook. Het bord salade caprese is slordig opgemaakt: teveel tomaat, vette pesto en amper op smaak. Royaal bord rundercarpaccio met mooie snippers Parmezaanse kaas. "Fijne smaak”, vindt de gast.

Kan niet gezegd worden van de vissoep, die in een kloek glas wordt geserveerd. Flarden surimi en een enkele garnaal vissen we op uit de flauw smakende soep. Het bij het aperitief gevraagde water komt als we aan gang drie beginnen. Vier gamba’s en een zalmmoot met garnituur. Oogt vorstelijk, smaakt niet zo. Aan de erg vet gebakken zalm zit een grondsmaak, de gamba’s verzuipen in de te hete pirri pirri kruiding. De Errazuriz wijn brengt verlichting.

Joekel

"Jammer dat de taboulé salade zo droog is”, meent de gast. "Misschien is de kok moe, lange dagen in een restaurant dat overdag ook nog lunchroom is”, opper ik terwijl Anouk glimlachend passeert zonder antwoord op onze vragen.

Gang vier van de gast bestaat uit een varkenshaas pincho en stukjes tournedos. "Gulle kok. Mooie kom perfect gebakken aardappelen en prima tournedos maar graag de varkenshaas sappiger serveren”, meent de gast.

Een kloeke champignon gevuld met kruidenkaas, die erna gefrituurd is, vormt mijn veggy gang. "Joekel van een paddenstoel, wederom gul maar door het frituren heeft de kruidenkaas zijn smaak verloren, jammer.” Na een imposant bord met ijstorentje en cheese cake met crumble van Bastognekoekjes verlaten we Terlago.

Hasta pronto, tot gauw? Waarom niet. Mogelijk kan Yvonne haar droom nog wat verfijnen. Porties zijn prima, nu de smaak van de tapas nog.

 

Door Ray Simoen