Het cement tussen de stenen van Ut Veerde

Bron © VIA Limburg

Jacques Pepels (met zonnebril) langs de lijn bij voetbalclub Bekkerveld, waar hij nog wekelijks met andere leden van Ut Veerde de verrichtingen van zijn voetbalclub aanschouwt. Afbeelding: Lucho Carreno

Ontstaan als voetbalteam en doorgegaan als vriendengroep. Ut Veerde bestaat vijftig jaar en deelt al een halve eeuw lief en leed. “Het was niet alleen maar lol en plezier. We hebben geboorten en huwelijken meegemaakt, maar bij sterfgevallen en scheidingen waren we er voor elkaar.”

Voor de 77-jarige Jacques Pepels, die als voorzitter volgens de leden van Ut Veerde het cement tussen de stenen van de vriendengroep is, heeft het jubileumjaar een emotionele betekenis. Door een ernstige ziekte is niet duidelijk hoeveel tijd Pepels nog gegeven is. Twee zaken wil hij in zijn leven nog meemaken: een laatste reis met zijn vrienden en het jubileumfeest. Dat eerste is afgevinkt; in mei was de groep op vakantie in Griekenland. Het tweede vindt zaterdag 28 juli plaats, wanneer Ut Veerde met hun vrouwen, weduwes, kinderen en kleinkinderen het jubileum viert en een kroniek over de geschiedenis van de vriendengroep wordt gepresenteerd. 

Vierde elftal
Ut Veerde ontstond in 1968, toen een groep cafévoetballers van de toenmalige Moonlight Bar de sport serieuzer aan wilde pakken. “We hebben ons bij Bekkerveld aangemeld om in competitieverband te gaan spelen”, vertelt Pepels, die de geschiedenis van Ut Veerde goed gedocumenteerd heeft. “We werden het vierde van Bekkerveld en in 1971 werden we voor de eerste keer kampioen. We scoorden 110 goals en kregen er 11 tegen.”

Hechte vriendengroep
Na tien jaar viel het voetbalteam uiteen, maar Ut Veerde bleef een hechte vriendengroep. Het oude voetbalteam bleef nog lang de kern van het veteranenelftal van Bekkerveld en ook nu staan verscheidene leden van Ut Veerde nog wekelijks langs de kant bij wedstrijden van Bekkerveld 1. “We deden jaarlijks mee aan de carnavalsoptocht en organiseerden een halfvastenbal”, zegt Pepels. “Om het jaar gingen we op vakantie en we hebben reizen naar Zuid-Afrika, de VS en Schotland ondernomen. Naast een vriendengroep werd het ook een familiegroep, ook de vrouwen gingen mee op stap. Maar het was niet alleen maar lol en plezier. We hebben geboorten en huwelijken meegemaakt, maar bij sterfgevallen en scheidingen waren we er ook voor elkaar. Als voorzitter vind ik de sociale functie van de vriendengroep erg belangrijk.”

21 leden
Anno 2018 zijn nog 13 van de 21 oorspronkelijke leden in leven: Willem van den Esschert, Boy Lebouille, Pieter Boek, Alfons en Leo Spijkers, Peter Kastrop, Rob Logister, Hans Hueber, Jen en Theo Houtackers, Theo Kusters, Rob Kessels en Jacques Pepels. 28 juli worden ook de overleden leden herdacht: Giel Dobbelstein, Dick van den Bosch, Herman Kieftenbeld, Herman Vegers, Ruud Berns, Jo Handels, Martin Ramaekers en Wim Valkenburg.

'Stomme Belg'
Als geboren Belg is Pepels de enige buitenlander in de groep. Bij de familie Pepels in Ophoven was het traditie dat de oudste zoon priester zou worden. Daar had Jacques geen zin in. “Ik wilde de verpleging in. Na de middelbare school vervolgde ik mijn opleiding in Nederland en kon ik in het toenmalige Sint Jozef-ziekenhuis aan de Putgraaf aan de slag. Ik zei tegen mijn moeder: ‘Ik word geen priester, maar broeder. Dat is ongeveer hetzelfde’. Daar ben ik goed vanaf gekomen”, lacht Pepels.
Zijn Belgische afkomst was voer voor grappen en grollen in Ut Veerde. Zoals in 1973, toen de groep de interland Nederland - België in Amsterdam bezocht. “In de trein zei iemand gekscherend: ‘zul je zien dat die stomme Belg de kaarten vergeten is’. Ik kreeg een rode kop, want ik bedacht me toen pas dat de kaarten nog bij mij op de piano lagen”, blikt Pepels terug. In Amsterdam schakelde Ut Veerde de Heerlense politie in om toch het stadion in te komen. “De politie kwam bij mij aan de deur en bevestigde telefonisch bij het loket dat die kaarten er inderdaad lagen. Toen gaven ze ons nieuwe kaarten. Maar mijn vrouw Joep is zich rot geschrokken. Is haar man een dag op stap, komt de politie aan de deur.”

Niet in de schijnwerpers
Pepels benadrukt het meerdere malen in het interview: hij wil niet in de schijnwerpers staan, ook niet nu voor hem het einde nadert. (“Het moet een verhaal over Ut Veerde worden, niet over mij.”) Drie weken geleden nam hij na 13 jaar met stille trom afscheid als voorzitter van de Ouderen Partij Heerlen. Toen hij werd voorgedragen voor een lintje, heeft hij zich daar aan geërgerd, vertelt hij. “Al vond ik het wel grappig, want er waren mensen die er toen pas achter kwamen dat ik Belg en geen Nederlander ben. Maar zo’n eerbetoon hoeft van mij niet. Alles wat ik gedaan heb, heb ik voor anderen en voor mijn plezier gedaan.” 

Door Frank Benneker

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Sluit je daarom ook aan en kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt. Juist in deze onzekere tijden.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen