Angela blogt: 'Een halve vlaai per week schrok je al snel weg'

Afbeelding: iStock

BLOG - Verslaggever Angela Janssens woog op 2 januari 84,8 kilo schoon aan de haak. Veel te veel. Daarom is ze de strijd met de kilo’s aangegaan en blogt daarover. Ze vraagt jou om tips.

Nu ik weer aan het lijnen ben, valt me ineens op hoe vaak per dag ik iets lekkers krijg aangeboden. Ligt ook een beetje aan mijn beroep. Als verslaggeefster van de krant loop ik overal naar binnen en meestal zit ik al snel aan de koffie. Mensen zijn enorm gastvrij en hebben altijd wel iets te snaaien in huis voor als er iemand over de vloer komt.

Gezellig, maar zo moet ik tig keer per dag verkondigen dat ik iets niet wil omdat ik aan het lijnen ben. Of ja, ik moet natuurlijk niets. Maar mijn hart ligt nu eenmaal op mijn tong. Dus als ik lijn, vertel ik dat als het zo uitkomt aan de mensen die ik ontmoet. Lijnen blijkt net zo’n onderwerp als het weer, sport en politiek: iedereen heeft er een mening over en iedereen heeft er verstand van. De meeste mensen storten meteen een berg tips over me heen.

Baklava
Neem nou die vrijdagmiddag, laatst. Tijdens een interview bij His Hope, een Horster huiskamer waar mensen elkaar met raad en daad bijstaan, komt een Syrische dame met zelfgemaakte baklava aanzetten. Want al worden verjaardagen in Syrië niet gevierd, ze woont in nu Nederland en dus trakteert ze.

Trots gaat ze met haar schaal rond. Het is een lief gebaar. Op zo’n moment heb ik er moeite mee om het extraatje af te slaan. Niet omdat baklava voor mij nou zo onweerstaanbaar is, maar omdat ik de mevrouw aardig vind. Toch sla ik beleefd af terwijl ik op mijn bovenbenen klop. „Die moeten slanker”, vertel ik. De dames die mij omringen, raden prompt elk dieet af. Wie laat nou al dat lekkers staan?

Lees ook:  'Een lijnend leeghoofd op een zonnige morgen'

First Dates
Even later loop ik drie straten verderop bij een bakkerij in hartje Horst naar binnen. Gewoon, op de bonnefooi. Ik heb gehoord dat een televisieploeg daar opnames heeft gemaakt voor het programma First Dates Hotel en misschien zit daar een leuk verhaal in. Hoewel ik zomaar de winkel in kom lopen, sta ik binnen de kortste keren achter in de zaak met een vriendelijke bakker te babbelen.

De man vertelt dat er inderdaad twee kandidaten van het nieuwe programma bij hem in de bakkerij zijn geweest. Hij laat natuurlijk ook trots zijn vlaaien zien en vraagt of hij een stuk voor mij kan afsnijden. Hoe heerlijk het gebak ook oogt en ruikt: ik sla weer af. De man knikt meewarig. ‘Vrouwen’, lijkt hij te denken. Hij is te beleefd om het hardop te zeggen.

Jarig
Ineens zijn er ook opvallend veel collega’s jarig. Op de vergadertafel van onze redactie staan vaak volle gebaksdozen. Nou is dat geen probleem. Slagroom op de vroege morgen vind ik al jaren niet echt lekker meer. Chocoladekoekjes rond het middaguur zijn een stuk aantrekkelijker. Ze worden gebracht door de partner van kunstenaar Rik van Rijswick als ik met hem zit te praten. Rik is de man van de draak op de Beeselse rotonde.

Hij mag in opdracht van carnavalsvereniging Jocus in Venlo een beeld van een haan maken. Terwijl ik met de kunstenaar over zijn nieuwe schepping filosofeer, komt zijn vriendin ons een bord met koekjes brengen. Ik sla vriendelijk af. De vrouw gelooft niet in lijnen, zegt ze en we praten een poos over de zin en onzin van diëten. Als ik weer buiten sta, belt een voorlichter van de gemeente Horst aan de Maas. Hij nodigt me uit voor een persconferentie. „Kom maar een half uurtje eerder. Ik ben die dag jarig en er staat vlaai”, klinkt het gastvrij.

Vlaai
Al schrijvend kom ik er nu achter dat ik in een doorsnee week toch zeker een halve vlaai krijg aangeboden. Plus een halve doos koekjes in alle soorten en maten. En dan moet het weekend nog komen. Laatst heb ik een zondag bardienst gedraaid voor de turnclub van mijn dochter.

Als je de hele dag de handen uit de mouwen steekt, wordt de innerlijke mens door zo’n vereniging in de watten gelegd. Een broodje als lunch is wat mij betreft prima, ook als ik niet lijn. Maar natuurlijk staan er overal vlaaien en wordt het gebak gul door iedereen aangeboden.

Koffieleut
Uiteraard krijg je in zo’n sportkantine bij elk kopje koffie ook een chocoladekoekje. Als je wilt, tenminste. Dat tikt flink aan voor een koffieleut als ik. Geen wonder dat ik alle kanten uit groei als ik niet op mijn eten let. Ongemerkt jaag je er toch een hoop calorieën doorheen. Want laten we eerlijk zijn: vaak heb je niet eens in de gaten dat je al die koffiekoekjes naar binnen werkt.

Als ik niet lijn, eet ik ze meestal op zonder dat ik het echt besef. Heel vaak ligt het papiertje leeg op mijn bordje en merk ik dat pas als ik erin knijp. Nu schuif ik ze meteen op de bar, al die koekjes. Anders geef ik ze automatisch aan mijn dochtertje. Die is dol op alles wat met koek en snoep te maken heeft. Van wie zou ze dat nou hebben?

Mail Angela met al je tips, opmerkingen en vragen.

Door Angela Janssens