Dit artikel is exclusief voor abonnees van De Limburger
Dit exclusieve artikel lezen? Doe het gratis >

Er is een ‘poli’ voor stervenskunst

Column Aan de kant

Er is een ‘poli’ voor stervenskunst

Een vriendelijke mevrouw komt aan mijn ziekenhuisbed. Of ik zin heb om zondag naar de mis te gaan? Ja. Niet omdat ik zo katholiek ben, maar vooral om even uit de monotonie van het ziekenhuisbestaan te breken, al zeg ik er dat natuurlijk niet bij. De mis is in het auditorium, mijnheer. ,,Maar ik zie het al”, voegt ze er teleurgesteld aan toe, kijkend naar de stickers en kabels op mijn lijf: ,,U ligt aan de hartbewaking, u mag de afdeling niet af.” Klopt. De cardiologen hebben liever dat ik in hun gezichtsveld ben dan in dat van de Heer. Ook op zondag.

Met die mis ging het mis, maar de vrouw gaat nog even door. Ze is vriendelijk vasthoudend. Ze is van de dienst geestelijke verzorging, de hechtpleister van de Heer op aarde. „U moet hier langere ...