‘Er ontvangen mensen voor onbelangrijkere zaken een lintje’

Leon Verdonschot. Afbeelding: De Limburger

COLUMN - In De Limburger las ik zaterdag: ‘Vissende vrouwen: ze bestaan’. Ik was blij dat de krant die laatste twee woorden even aan het onderwerp toevoegde, want nog nooit in mijn leven heb ik een vrouw zien vissen.

En ik hou van hardlopen, dus heb al aardig wat kilometers langs allerlei waters gelopen, waar ik dan soms op de meest onverwachte plekken een tentje dichterbij zag komen waar een hengel uit stak, met helemaal aan de andere kant van het aas altijd, echt altijd en overal, een man.

Vaak alleen, soms met zijn tweeën, en zelden zie ik ze met elkaar praten. Vissende mannen zijn volgens mij doorgaans zwijgende mannen. Eigenlijk zitten ze te mediteren, maar dan met een hengel.

Waar ik niet nóóit vrouwen heb gezien, maar wel voornamelijk mannen: bij popquizen. Van alle triviale tijd die een mens kan vullen, hebben mannen toch echt meer dan vrouwen de voorkeur om die te besteden aan de vraag wat de oplage was van de Japanse persing van het debuutalbum van Led Zeppelin, of met welk nummer van welk album uit welk jaar James Brown zijn eerste show in het Apollo Theater begon.

Dus toen ik hoorde dat de drie finalisten van de grote Pinkpop Quiz van De Limburger en Buro Pinkpop zaterdag drie mannen waren, nee: echt verbaasd was ik toen niet. Het meest gefascineerd was ik door de oudste kandidaat, de 67-jarige Jack uit Wijnandsrade. Hij gaat dit jaar voor de vijftigste keer naar Pinkpop.

Lees ook: Popkenner Ron Reuleaux wint de Pinkpopquiz van De Limburger

Een halve eeuw lang geen enkele editie van een festival missen: er ontvangen mensen voor onbelangrijkere zaken een lintje. Jack zag eruit als een oude rocker, en het fijne van mannen van dit kaliber is: dat wás hij dus ook. Vorm is vent. Net zo overzichtelijk was zijn smaak: de Stones waren fantastisch op Pinkpop, Justin Bieber was verschrikkelijk.

1800 mensen hadden meegedaan aan de online voorronde van de finale, 8 daarvan hadden alles goed. Jack was daar één van. Uiteindelijk bleek een andere kandidaat nóg beter, maar die had vooral een encyclopedische kennis; die sliep iedere nacht op een kussen met daaronder het boek van Wiel Beijer over de geschiedenis van Pinkpop. Jack had iedere anekdote in dat boek zelf meegemaakt, en hij had het allemaal onthouden.

Dat tweede vond ik misschien nog jaloersmakender dan dat eerste. Ik onthoud zelf vaak helemaal niks, of juist de details die er totaal niet toe doen. Op een feest kan ik een avond lang met iemand praten en dan een dag later zijn naam zijn vergeten, net als de leeftijd van zijn twee kinderen (of waren het er nou drie?), maar wel hebben onthouden dat hij in een BMW 545 rijdt, uit 2002. Donkergrijs.

Jack zou dat niet hebben; die wist die auto nog én die kinderen, plus hun verjaardagsdata. Die wist zaterdag dus ook gewoon nog dat dat Mariska Veres van Shocking Blue in 1971 het nummer Mighty Joe zong, en ook hoe klonk. ‘Vals. Net Madonna.’ Die wist dus al helemaal nog dat Krezip in 2007 opende met het nummer Rehab van Amy Winehouse, die ze vervingen. Over de titel Rehab moest hij wel drie seconden nadenken, die hij opvulde met het voorlopige antwoord ‘dinges’. Bij mij is dat meestal het eindantwoord.

Toen ik na de quiz naar mijn auto liep, vroeg ik me af of dat bezwaarlijk is. Of een herinnering meer waarde krijgt naarmate hij nauwkeuriger wordt opgeslagen. Naarmate hij meer lijkt op Rehab dan op Dinges. Ik denk het wel. En zo ontstond zaterdag om drie minuten over zes het voornemen: meer lijken op een oude rocker uit Wijnandsrade.

Door Leon Verdonschot