Fietsende pastoor Harry Reijnen volgt zijn gevoel en stopt ermee

De fietsende pastoor Harry Reijnen stopt ermee. Afbeelding: Jos Gröniger

Het zelfgeschreven bericht op dorpssite Heijen.info kwam voor velen als een volslagen verrassing. Pastoor Harry Reijnen (62) verlaat per oktober zijn parochies Heijen, Afferden en Siebengewald. Na 31 jaar priesterschap is voor Reijnen de koek op.

Met ingang van 1 oktober verhuist hij naar een klooster in Brabant. ,,Ik word priester in een verzorgingshuis voor religieuze zusters en overige christen gelovigen. Hier is duidelijk behoefte aan een priester. De directie wil de kloosterlijke sfeer zo lang mogelijk in stand houden en daar hoort ook de dagelijkse eucharistie bij”, vertelt hij.

In het Trappistenklooster in zijn geboorteplaats Pey-Echt werd Harry Reijnen in 1987 tot priester gewijd. Een jaar later verrichtte hij zijn een de pastorale werk in Gennep. Via Molenhoek (1991) en de parochies in het Zuid-Limburgse Vijlen, Lemiers en Holset (december 1999) streek de pastoor in 2003 in Heijen neer. ,,Op 1 mei ben ik geïnstalleerd.” Vier maanden later volgde hij in Afferden en Siebengewald pastoor Jenniskens op en kreeg hij er dus twee parochies bij.

Tussen de bevolking

Kort na zijn aantreden dichtte Reijnens buurvrouw hem toe dat zijn voorganger in Heijen (pastoor Jaspers) tussen de bevolking gestaan had. Die worden nam de kersverse pastoor zich ter harte.

Met zijn fiets zocht hij de mensen op. ,,Mensen kennen mij als de fietsende pastoor. Als het enigszins kan, pak ik de fiets.” In het werkgebied overbrugt Harry Reijnen veelvuldig grote afstanden. ,,Soms liggen de plaatsen waartussen ik reis wel twaalf kilometer uit elkaar. Ik heb niet bijgehouden hoeveel ik gefietst heb. Ik doe het graag maar houd dat niet bij.”

Niet meer opbrengen

Na 31 jaar voelt Reijnen zich niet langer prettig als pastoor. Hij kan het niet meer opbrengen pastoraal werk te verrichten. ,,Dat gevoel heb ik al een jaar of zeven. Ik heb me er steeds overheen kunnen zetten, maar pas heb ik de knoop doorgehakt”, zegt de pastoor die inhoudelijk niet op zijn besluit wenst in te gaan.

,,Dat is privé. Een echtpaar uit Groesbeek dat mij vaak helpt heb ik het toevertrouwd, maar verder weet niemand er van. Ik heb alle lof voor de drie parochies waar ik samenwerkte. Ook het bisdom ben ik dankbaar. Er is begrip. En nee, ik stop niet wegens de voorschriften van het bisdom.” Volgens de geestelijke is het aanscherpen van de regels in de kerk ook niet de reden van het teruglopende bezoek. ,,Mensen geloven en zijn spiritueel ingesteld. Het geestelijke klimaat is sterk veranderd.”

Buitenkant, schijn

Harry Reijnen verwijst naar het bericht op Heijen.info. Daarin schrijft hij: ‘Mensen zeggen wel eens dat het goed gaat met de pastoor en de parochie. Dit alles is maar buitenkant, schijn. Binnen in mij gaat er heel iets anders om. Al veel jaren voelt het niet goed. Met goede moed en bedoelingen ben ik 31 jaren geleden begonnen met parochiewerk. De laatste jaren kost het mij steeds meer energie om mijn taken naar behoren te vervullen. Ik heb gedaan wat ik kon, meer lag er niet in mijn vermogen. Leven betekent veranderen, groeien. Welnu als ik eerlijk en waarachtig ben, moet ik bekennen dat ik niet meer pas bij parochiewerk, dat ik eraan ben ontgroeid.’

Het gevaar van een overspannenheid ligt op de loer, volgens Reijnen. ‘Mijn eigen welzijn vraagt evenwel dat ik ophoud en een andere invulling ga geven aan mijn leven. Toch doorgaan zou betekenen dat de kans op overspannen worden toeneemt. Dit moet ik tegen elke prijs zien te voorkomen, temeer daar er vormen van overspannenheid zijn waar een mens nooit meer van af komt.’

Door Jos Gröniger
Bergen