‘De neiging om ‘krijg toch allemaal de klere!’ te roepen is soms groot’

Even geen nieuws... Afbeelding: Getty Images/EyeEm

COLUMN - Toetreden tot het leger van de ‘nieuwsmijders’, het lijkt aantrekkelijk. Verstoken blijven van nieuws op tv, in kranten, op Facebook, Instagram en Twitter, het zou voor rust onder het schedeldak zorgen.

Niets zou ik dan meekrijgen van het bij prangende kwesties steeds vaker haperende geheugen van politici, van de stikstofcrisis, van de racistische uitlatingen van een stel hersenlozen in een voetbalstadion, van de dagelijkse strapatsen van de oranje nitwit in het Witte Huis, van het stilaan gierend uit de klauwen lopende gebekvecht over Zwarte Piet en van de relatieperikelen van Dreetje Junior en Bridget. Mocht ik desondanks om lokaal nieuws verlegen zitten, dan kan ik aankloppen bij mijn moeder, die me dan wel op de hoogte houdt van wie er in het dorp aan ‘K’ of een andere vreselijke ziekte lijdt, wie er gaat scheiden en wie ‘gestopt is met roken’, zoals dat bij ons thuis heet als iemand het tijdelijke voor het eeuwige heeft verwisseld.

Uit hoofde van mijn functie word ik geacht nieuwsgierig te zijn, maar de neiging om ‘krijg toch allemaal de klere!’ te roepen en het hoofd een poosje in het zand te steken, is soms groot. Je even onttrekken aan alle meningen, alle domheid, alle onrecht, oftewel: aan het leven? Lijkt me heerlijk, maar het lukt me niet. Als tussenoplossing neem ik het nieuws, het leven en vooral mezelf dan maar met een flinke korrel zout, de woorden van de filosofen van Monty Python indachtig: ‘Life’s a piece of shit, when you look at it. Life’s a laugh and death’s a joke, it’s true.’

Knarf

Reageren? Frank.Heythuysen@delimburger.nl

Door Frank Heythuysen
Weert