Jinne prul (46): De Nolde

Nolde. Afbeelding: ING Image

‘Jinne prul’ is ing lofende jesjiechte woar-i ’t leëve van de ieëlu, ’t Biela en d’r Kep besjrève weëd. Ze zunt al jans jet jöarsjer jetrouwd en óch al kanne ze ziech nit misse, hant ze doch wal ins knies óngeree.

D’r brivvedreëjer bringt in de janse sjtroas de brivve rónk. ’t Letste kunt e bij ’t Biela en d’r Kep. Heë sjelt aa. ’t Biela maat óp en lieët ‘m eri. D’r Kep zitst nog ummer i ziene sjtool bij de vinster. Verwóngerd kiekt e eraaf noa d’r vós van d’r Sjaak. Heë sjwiegt. ’t Biela wil jet wisse. “Woarum sjeefs te zoeë Sjaak? Has te jevoesbald mit ’t pos-elftal? Of bis te ónger de kaar kómme?”

D’r Kep drieënt ziech d’r kop e bis-je sjeef. Heë wil ’t jód hure. “Iech han ’t an de knei. Versjlèse kroam. ‘Artrose’ neume de döktesj dat. Nuus aa tse doeë. Doa bis te da zus mit!”

“En noe da?”

“D’r dokter zeët, dat de knei jód mós blieve beweëje en nit tse zier belaste.”

“Belaste”, zeët d’r Kep, “dat dees te doch nit?”

“Wat meens te va jiddere daag die sjwoar postèsj tse drage?”

“Wat is doa sjwoar aa?”

“Durch die vasteloavendsbrivve va diech.”

“Joa, die ligke diech zicher sjwoar óp d’r maag. Doarum han iech die nit óp tsiet krèje.”

“Hei, has te dieng brivve. Da bin iech e sjtuk lieëter.”

“Mar Sjaak, wie mós ’t noen wieër joa mit diech”, vroagt ’t Biela.

“Iech krien inne fiets. Doa kan de postèsj aahange. Iech broech alling óp en aaf tse sjtieje bij de brivvebusse.”

“Doe móts waal treëne óp de pedale.”

“Dat wees iech Biela. Doarum krien iech inne elektriesje fiets.”

“Inne elektriesje?” D’r Kep zetst ziech ins reët.

“Inne elektriesje fiets? Flaich mit zonnepanele of mit ing winkmulle” D’r Sjaak sjnoeft ins. “Nè jong, mit inne accu.”

“Doe lieëts ’t diech waal jet koste, kammeraad! En weë betsaalt dat?”

“D’r baas natuurlieg. Tante pos.”

“Joa de pos. Da weëde de brivve nog duurder. En krien iech flaich jaar jing brivve mieë vuur d’r vasteloavendsoavend.”

“Inne elektriesje fiets is nog ummer billiejer wie ing operatsiejoeën.”

“Joa rechene kanne ze bij de pos”. ’t Biela bemuit ziech noen d’rmit. “Kep, d’r Sjaak hat jet an de knei. Dat is eënsj en jinne flauwekul. Went e zoeë jehólpe kan weëde is dat doch priema. Wienieë kries te d’r fiets, jong?”

“Jeliech kan iech ‘m al jon aafhoale. Bij d’r Dris, d’r fietsemecher hei in jen dörp. Doa krien iech verduutsjd wie iech deë fiets mós jebroeche en óngerhaode. Mar noen mós iech werm wieër. Adieë”. D’r Kep kiekt ‘m durch de vinster noa. “Deë erme sjelm!”, mós ’t Biela kwiet. D’r Kep riest inne brif óp. Leëst ‘m ins jód, blikt verwóngerd en kiekt ’t Biela aa. “Biela, wits te wie ze heesje? ‘De Nolde’.”

“Wat meens te mit de nolde?”

“Wits doe doa jet mieë va?”

“Wat mós iech wisse?”

“Inne nuie vasteloavendsjroep. Ze neume ziech ‘de Nolde’. ’t Mós nit jekker weëde!”

“Wat han iech doa mit tse maache?”

“Biela, woa hant vier ’t uvver jehad? D’r sjtubzujer. Dennenolde. Dink ins noa!”. “Miene leve Kep. Dat is doch tsouwval.”

“Noa d’r Roekoekoer van de Pos besjteet jinne tsouwval mieë”. ‘t Biela kiekt ‘m mit aofe mónk aa. “Wits te nog? ’t Vurriegs joar?”

“Dat sjtikt nog ummer, wa Kep? Deë Roekoekoer.”

“Jenauw, doe zeës ‘t. ’t Sjtikt. Wie nolde!” D’r Kep zetst ziech en leëst d’r brif nog ins. “Evver doe kans nit zage dat ze nit orzjenel zunt mit ’t weële van deë naam. Doe veuls diech noe aajesjpraoche. Mar doe móts dat breier zieë. Mit d’r vasteloavend darf me doch zicher ‘sjtèche’. ’t Jieët ja óch de Sjtèchneëlsjer!” “Dat kan sjtimme, mar wie iech die brui van deë koer ken, wille die mit deë naam ós alling mar sjtèche.”

”Ao wat!”, zeët ’t Biela. “’t Vilt miech trouwens i, dat inne va dön hei uvver de pöal, i Roa óp ‘t ‘Noldes’ wirkt. Doa hant ze lets oes ónvrid ’t werk neerjelaad.”

“Joa, ze hant óch nog ing ‘prik-aktie’ jehaode”, zeët d’r Kep laachend. “Iech vertrouw dön jiddenfals vuur jinne haove meter um van inne janse meter nog mar tse sjwieje.”

“Óch Kep, los ze doch jeweëde. Vier dunt jeweun elsof vier aaneëme dat ze deë naam poer karnavalistiesj hant jekoaze.”

“Biela, jidderinne zal ziech doch zicher derva bewós zieë, dat de mitjelieder van deë Roekoekoer noeëts óp de jedanke zalle kómme um zoene sjpitse naam tse bedinke.”

“Wits te wat, Kep? Went vier ze óp d’r vasteloavendsoavend bejieëne, zal iech hön mit d’r nuie naam jratelere. Ins kieke wie ze kieke!”

Ins veule wie ze sjtèche, zals te mene!”

De nieëkste kier jeet ’t wieër.

Door Wilo Wiets