‘Greta is altijd zo boos. Alsof ze bij elk bouwpakket van IKEA schroeven over heeft’

Afbeelding: De Limburger

COLUMN - Ik rij doelloos door de Parkstad. Een mens moet op z’n tijd een doelloos dwalen. Ik ben mij bewust van de zinloze vervuiling door mijn voertuig. Ik zie smeltende poolkappen, stijgende zeespiegel en een boze Greta Thunberg in mijn achteruitkijkspiegel. Ik druk het gaspedaal een beetje harder in dan toegestaan.

Ik vind Greta een beetje eng. Ik had dit gevoel nooit bij Agnetha en Frida. “Mama Mia”, Greta is altijd zo boos. Alsof ze bij elk bouwpakket van IKEA schroeven over heeft. Ik moest even het huis uit. Ik had net formulier voor de nationale vogeltelling ingeleverd. De pimpelmees scheen het goed te doen. Hoge aantallen op mijn formulier. Uiteindelijk zijn alle getelde vogels gedeeld door twee. Je moet blijkbaar nuchter tellen en ik heb aardig wat pimpelmezen dubbel geteld. Zij pimpelen, ik pimpelen.

Ik zit in de auto en rijdt doelloos rond. Een stopbord dicteert halt te houden. Ik breng de auto tot stilstand om mijn gedachten op gang te brengen. Stoppen lijkt van deze tijd. Varkensboeren stoppen massaal. Veel boeren staan letterlijk voor het stopbord. Waar ze jarenlang hun trekkers rond rotondes hebben gemanoeuvreerd, lijkt een definitief stop nu de enige uitweg. Een auto claxonneert, ik schrik op uit mijn gedachten en rij verder.

Voel me net als veel Britten gedwongen in de eenrichtingsstraat die zich aankondigt. Een bord waarschuwt voor een steile helling. Vanaf hier gaat het bergafwaarts. Ik maak wat scherpe bochten en passeer het gemeentehuis. Ik negeer het bord overstekend wild. Vele politici voelen zichzelf al aangeschoten wild, dus geen enkele reden om ze aan te rijden. Voorzichtigheid geboden.

Een groot bord geeft de richting naar Schinkel-Zuid aan. Inmiddels is daarnaast ook het bord van doodlopende straat geplaatst. Voorwaarde natuurlijk dat ook de wethouder de betekenis van het bord kent en niet onverhoopt vastloopt op de blinde muur. Ik schrik van de aangekondigde gevaarlijke kruising. Bij wegen van gelijke rangorde heeft rechts nu eenmaal voorrang. Misschien is dat wel een van onze fundamentele problemen. Er zijn geen wegen meer van gelijke rangorde. De ene weg is de andere niet meer. Maar nog altijd lijkt rechts voorrang te nemen.

Ik wil zo snel mogelijk naar huis. Het keerverbod weerhoudt mij. Er is geen weg te terug. We moeten door. Versnelling hoger. Ogen dicht en gas erop. Zo gaat dat in het huidig maatschappelijk verkeer.

Door Raymond Clement
Heerlen