Het terras als symbool van vrijheid in coronatijd: we verlangen ernaar om vreemden weer nabij te hebben (en hen af te luisteren)

Terrassen in Valkenburg. Afbeelding: Johannes Timmermans

De terrassen zijn weer open. In vrijwel heel Europa. Hoe kan het dat corona ervoor zorgde dat een verzameling stoeltjes en tafeltjes op een trottoir of langs de rand van een straat het symbool van herwonnen vrijheid werd? Ook in Nederland, waar het ‘terrasje pikken’ bepaald geen oeroude traditie is. Is er ook een schaduwzijde aan al dat genieten? Ja, want: hoe publiek is de publieke ruimte nog?

Een van de meest gereproduceerde schilderijen aller tijden is Caféterras bij nacht van Vincent van Gogh. Hij schilderde het in 1888 in het Zuid-Franse Arles waar hij, na zijn vertrek uit Parijs, een jaar lang zou wonen. Het is een dromerig werkstuk waar we, onder een markies, een in geel gaslicht badend terras zien waar de ober de klanten bedient. Het is het eerste nachtschilderij waarop Van Gogh een uitbundige sterrenhemel aanbrengt. Lang niet alle tafeltjes op het terras zijn bezet. Het is laat ...

Door Johan van de Beek