Hute-te-tuut (51) over bruidsjurken en een ongeduldige verkoopster

Ruth Schouwenberg.  Afbeelding: Jos Verbong

Een gewonnen maandabonnement ‘dwong’ me na drie jaar terug naar de leukste sportschool van Tegelen. Ik werd er zo hartelijk verwelkomd dat ik na de gratis maand niet meer weg durfde te blijven en het abonnement verlengde. Met frisse tegenzin hijs ik me nu tweemaal wekelijks op de hometrainer, tik mijn gegevens in op het dashboard en begin te trappen. Het trainen werpt zijn vruchten af. Mijn vetpercentage daalt zienderogen en ook raak ik eindelijk weer eens wat overtollige kilo’s kwijt. Met alle feestdagen in het vooruitzicht nog een hele klus dit te behouden, maar oké, er zijn ergere dingen dan enig overgewicht.

Tijdens de training doe ik oortjes in en beluister een boek of podcast. Tegelijkertijd werp ik een blik (niet letterlijk, hè, het is geen kermis hier) op de televisie die voor mij aan het plafond hangt. Vaak staat het programma ‘Say yes to the dress’ erop. Een team van stylisten zoekt samen met een aanstaande bruid een trouwjurk uit. Als de diverse jurken worden geshowt aan moeder, schoonmoeder, oma’s, tantes en vriendinnen, hoor je een hoop oh’s en ah’s. Tenslotte rollen er tranen van geluk over ieders wangen als dé droomjurk is gevonden.

Koninginnedag 30 april 1982, samen met mijn moeder en schoonzus ga ik naar Mönchengladbach om mijn trouwjurk uit te zoeken. We stappen een chique bruidsmodezaak binnen. De verkoopster haalt tientallen jurken uit het rek, vouwt deze elegant over haar arm, laat mij de stof voelen en kijkt me hoopvol aan. Bij elke jurk schud ik resoluut ‘nein’ met mijn hoofd. Zichtbaar geïrriteerd vraagt ze uiteindelijk op bitse toon: „Was möchten Sie denn?” Ik kijk mijn moeder en schoonzus wanhopig aan en fluister: „Kom wegwezen, ik wil hier niks”. Een half uurtje later slaag ik in een klein boetiekje voor een jurk met een prachtige riem erop. „Dein ausgewählter Gürtel ist teurer als das Kleid”, zegt de verkoopster lachend. „Naja, das macht uns nichts aus”, reageert mijn moeder in haar beste Duits, „solange meine Tochter glücklich ist”. Wat lief van haar om dat te zeggen terwijl ze vurig had gehoopt dat haar enige dochter in een ‘echte’ bruidsjurk zou trouwen.

Sinterklaasdag 5 december 2021, bijna 40 jaar later en 25 kilo zwaarder. Ik zou denk ik:) dezelfde man trouwen, maar nu ‘Yes’ zeggen tegen de ‘dress’. De trouwjurken tegenwoordig zijn allemaal zo mooi. Liebe Mutti, toch beetje jammer hè…

Ruth Schouwenberg-Dings

Reacties: schouwdings@hetnet.nl.

Door Ruth Schouwenberg

Toegang tot alle Plus-artikelen?

Dagelijks worden meer dan 100 Plus-artikelen gepubliceerd door de verslaggevers van De Limburger. Steun de regionale journalistiek en word digitaal abonnee vanaf 1,04 per week.

Profiteer nu
Venlo

Gemeenteberichten